PLANETE i my

informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy


Jazzowe inspiracje

Od 7 września możemy oglądać 13-odcinkową serię filmów o historii jazzu oraz o wpływach, jakie wywarły na niego inne gatunki muzyczne.

Od swych narodzin w 19. wieku jazz jest związany z muzyką tradycyjną. Przez lata przesiąkł wpływami rozmaitych kultur - głównie afrykańskiej, latynoskiej i europejskiej. Autorzy dokumentu postanowili pokazać, jak bardzo jazz związany jest z innymi gatunkami muzycznymi. Pierwszy odcinek serii opowiada o początkach jazzu. Ten styl muzyczny powstał na początku 20. wieku w południowych Stanach Zjednoczonych. Wywodzi się od bluesa (od którego różni się intonacją, rytmem i użyciem niektórych instrumentów) wzbogaconego o elementy charakterystyczne dla innych trendów muzycznych. Cyro Baptista Kolejny odcinek opowiada o wpływie rytmów latynoskich na jazz. W latach pięćdziesiątych zaczęto coraz częściej łączyć ten gatunek muzyczny z rytmami salsy i rumby. Obecnie silne wpływy tych obu trendów na jazz można zaobserwować w muzyce Carlosa Santany.

Charakterystyczne rytmy latynoskie pojawiły się w jazzie już w latach pięćdziesiątych. Po najbardziej znanej bossa novie, zaczęły powstawać inne kierunki muzyki jazzowej o południowoamerykańskich korzeniach. Gitarzysta Baden Powell jako pierwszy połączył jazz i brazylijskie brzmienie. W 1963 roku "mieszanka" tych dwóch stylów odniosła duży sukces, a piosenka "The girl from Ipanema" w wykonaniu Stana Getza i Astrud Gilberto stała się przebojem. Dino Saluzzi Tango powstało około 1870 roku w środowisku mieszkających nad brzegami Rio de la Plata w Argentynie i Urugwaju osadników o afrykańskich korzeniach. Taniec szybko stał się popularny w Buenos Aires, zwłaszcza wśród tamtejszych imigrantów. Wpływ na jego brzmienie miały rytmy europejskie, w szczególności włoskie i hiszpańskie. Głównym przedstawicielem tego gatunku w pierwszej połowie 20. wieku był Carlos Gardel. Inny muzyk, Astor Piazzola, połączył tango z jazzem i muzyką klasyczną.

Nowy Orlean uważany jest za kolebkę muzyki jazzowej. Duży port na Atlantyku był miejscem spotkań różnych kultur: amerykańskiej, europejskiej i afrykańskiej. Pod koniec 19. wieku popularność zdobyły tam zespoły "brass bands". Wielu jazzmanów pochodzących z tamtych stron twierdzi, że jazz narodził się kiedy "brass bands" zaczęły grać w klubach.

Połączenie tradycyjnych melodii żydowskich z jazzem doprowadziło do pojawienia się w latach pięćdziesiątych nowych stylów muzycznych, na przykład żydowskiego charlestona. Trendy te inspirowały takich muzyków, jak Ziggy'y Elman, Mickey Katz, czy Don Byron. Don Cherry Flamenco to tradycyjna muzyka Andaluzji, południowego regionu Hiszpanii. Charakterystyczne brzmienie nadali mu Cyganie w 18. wieku. Znany trębacz Miles Davies jako pierwszy muzyk jazzowy wykorzystał tradycyjne brzmienie flamenco w swoich utworach. Pod koniec lat sześćdziesiątych gitarzysta Paco de Lucia i wokalista El Camaron de la Isla połączyli folklor andaluzyjski z rockiem, jazzem i bluesem.

Z kolei niektórzy muzycy próbują łączyć piosenkę francuską z jazzem. Muzyk Pierre Charial wplata do jazzowych utworów brzmienie katarynki. dr John Kolebką jazzu jest amerykański Nowy Orlean, ale korzeni tego gatunku należy szukać w Afryce. Nic dziwnego, że muzycy afrykańskiego pochodzenia chętnie wykonują ten rodzaj muzyki. W latach pięćdziesiątych afroamerykański perkusista Max Roach połączył melodie afrykańskie z jazzem. Z kolei, Fela Kuti, piosenkarz i saksofonista nigeryjski, pod wpływem Milesa Davisa i Jamesa Browna wzbogacił swoją muzykę ciepłymi rytmami jazzu i soulu. R Garcia Duke Ellington był pierwszym jazzowym muzykiem, który w swoich utworach wykorzystują motywy orientalne. Don Cherry i John Coltrane inspirowali się twórczością egipskiej piosenkarki Oum Kalsoum.

Od lat trzydziestych muzyka jazzowa z Afryki Południowej znana jest niemal na całym świecie. Do najbardziej popularnych wykonawców tego stylu należy piosenkarka Miriam Makeba i pianista Abdullah Ibrahim, a także grupa Blue Notes założona przez pianistę jazzowego Chrisa McGregora.

Pierwszym muzykiem, który wykorzystywał w swoich utworach motywy jazzowe i brzmienie indyjskie, był Ravi Shankar. W 1962 roku wydał album "Improvisations", w którym połączył te dwa różne style. Natomiast saksofonista amerykański, John Handy, od lat siedemdziesiątych współpracuje z muzykami indyjskimi, między innymi z Ali'm Akbar'em Khan'em. Jednocześnie coraz więcej muzyków indyjskich wykorzystuje w swojej twórczości motywy jazzowe, tak, jak grupa Trilok Gurtu łącząca charakterystyczne brzmienie perkusji, bębnów i gitary basowej z tradycyjnymi melodiami indyjskimi.

Robin Abou Khail Ostatni odcinek serii opowiada o muzykach łączących jazz z gatunkiem określanym jako "world - music". Salif Keita należy do grona najbardziej znanych artystów, którzy w swojej twórczości wykorzystywali tradycyjne melodie różnych kultur i jazz. Inny muzyk, francuski klarnecista i saksofonista, Jef Sicard nagrywał swoje utwory wraz z Norwegiem i Irańczykiem oraz eksperymentował z elementami modern jazzu i muzyką nowoczesną. Prekursora "free jazzu", Dona Cherry'ego zainspirował folklor krajów, po których podróżował. Niemiecka grupa Dissidenten łączy w swoich utworach motywy rocka, jazzu i rytmy afrykańskie.

Jazzowe inspiracje (1-13)
film dokumentalny, Niemcy, 1998, 13 x 28 min., reżyseria: Thorsten Schütte
Pierwsze emisje: od wtorku, 07 września 2004



Wespazjan, człowiek, który uratował Rzym

Portret rzymskiego cesarza Wespazjana. Urodzony w 9. roku n. e. Titus Flavius Vespasianus, nazywany Wespazjanem, pochodził z rodziny mieszczańskiej. Swoją polityczną karierę rozpoczął jako trybun w Tracji. W późniejszych latach był, między innymi, prokonsulem Afryki i legatem. Kiedy ogłoszono go cesarzem, stanął przed trudnym zadaniem - rzymskie imperium przechodziło akurat przez poważny kryzys ekonomiczny. Cesarzowi udało się jednak uporządkować finanse państwa. Przyczynił się również do rozwoju budownictwa. Za jego czasów rozpoczęto budowę Koloseum.

Wespazjan, człowiek, który uratował Rzym
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 2002, 76 min., reżyseria: Tony Bulley
Pierwsza emisja: wtorek, 14 września 2004



Attyla i Hunowie

W legendach przekazywanych z pokolenia na pokolenie najbardziej znany wódz Hunów, Attyla, jest okrutnym i dzikim władcą atakującym cywilizowany świat. Nie potwierdzają tego badania i źródła historyczne. Hunowie prawdopodobnie nie wyróżniali się łagodnością i dyplomatyczną ogładą, ale pod względem usposobienia raczej nie byli gorsi od innych ludów barbarzyńskich. Film próbuje oddzielić legendy od faktów.

W 4. wieku Hunowie wyruszyli z głębokiej Azji w stronę położonych nad Morzem Czarnym stepów, gdzie zaatakowali osiadłe tam plemiona. Swoją ekspansję kontynuowali zmierzając w kierunku środkowej Europy. W Panonii (jednej z rzymskich prowincji) założyli państwo, którego wpływy sięgały od Kaukazu aż do granic Galii. Do wzrostu potęgi Hunów znacznie przyczynił się żyjący w 5. wieku wódz Attyla. Przez stulecia opowiadano o nim, a z właszcza o jego dzikim sposobie bycia, legendy pełne nieprawdziwych informacji. Choć budził postrach, nie był niepokonany, czego nie raz dowiedziono. Prawdopodobnie był zręcznym i cierpliwym dyplomatą. To prawda, że współcześni mu Grecy i Rzymianie pisali w swoich tekstach o okrucieństwie walczących Hunów, ale podobnie oceniano wówczas także innych barbarzyńców. Do powstania przerażającej legendy Attyli i jego żołnierzy w dużym stopniu przyczynił się nieznany ludom europejskim wygląd najeźdźców - ich żółta skóra i małe, głęboko osadzone oczy.

Attyla i Hunowie
film dokumentalny, Francja, 2001, 50 min., reżyseria: Romano Prada
Pierwsza emisja: wtorek, 14 września 2004



Sekrety pani Tuti

Sekrety pani Tuti Film przedstawia życie oraz twórczość amerykańskiego pisarza, autora komiksów i nauczyciela w nowojorskiej szkole sztuk wizualnych, Willa Eisnera.

Sekrety pani Tuti

Analizując przedmioty znalezione przez archeologów, francuscy i egipscy badacze postanowili dowiedzieć się, jak o urodę dbała pani Tuti - Egipcjanka, która żyła 3000 lat temu. Naukowcy mieli do swojej dyspozycji, takie znaleziska, jak słoik z maścią, czy kawałek trzciny wypełnionej balsamem. Głównym celem ich badań było wyodrębnienie składników starych mikstur. Szukali także kolorów i zapachów używanych przez mieszkańców starożytnego Egiptu. Aby odnaleźć przepisy na wyrób kosmetyków, analizowali nawet mające tysiące lat napisy na murach.

Sekrety pani Tuti
film dokumentalny, Francja, 2002, 51 min., reżyseria: Serge Tignere, Maryam Naoum Pierwsza emisja: sobota, 18 września 2004



Arkadius, życie na szpilkach

W ostatnich latach w polskim świecie mody dużo mówiło się o Arkadiuszu Weremczuku, czyli Arkadiusie. Zrealizowany przez Canal + film opowiada o początkach kariery projektanta. Film "Arkadius. Życie na szpilkach" przedstawia niezwykle ważny moment w życiu młodego artysty: przygotowanie kolekcji do prestiżowej imprezy "London Fashion Week" ("Londyński tydzień mody"). Mimo że Arkadiusz wystawiał już wcześniej swoje kreacje, ten pokaz to jego prawdziwy światowy debiut: pierwszy profesjonalny i w pełni samodzielny występ. W dodatku na widowni zasiądzie bardzo ważny gość - matka Arkadiusza, która przyjechała specjalnie z rodzinnego miasteczka.

Arkadius, życie na szpilkach
film dokumentalny, Polska, 2000, 55 min., reżyseria: Tomasz Magierski
Pierwsza emisja: niedziela, 19 września 2004



Ostatni rejs Kurska

Historia okrętu podwodnego "Kursk", który zatonął w 2000 roku. W czasie zimnej wojny władze ZSRR panicznie obawiały się przewagi militarnej państw zachodnich, która wynikała głównie z tego, że NATO posiadało lepszy technologicznie sprzęt. Jednym ze sposób na wyrównanie różnic między dwoma blokami miał być projekt 949, czyli ściśle tajny program konstrukcji okrętów podwodnych do transportu rakiet z atomowymi głowicami. Wybudowano 14 maszyn. Ostatnią z nich był "Kursk", który 12 sierpnia 2000 roku zatonął z 118 osobami na pokładzie. Ta katastrofa pogrążyła Rosję w żałobie i głęboko poruszyła cały świat. Opowiadając historię "Kurska" autorzy filmu odwołują się do wypowiedzi wojskowych, inżynierów i marynarzy.

Ostatni rejs Kurska
film dokumentalny, Francja, 2002, 52 min., reżyseria: Jean Afanassieff
Pierwsza emisja: środa, 22 września 2004



Podwodna misja

Po raz pierwszy w historii telewizji filmowcy mogli dokładnie sfilmować wnętrze rosyjskiego atomowego okrętu podwodnego typu "Typhon". Okręt, na który weszli autorzy filmu, jest największą atomową łodzią podwodną w Rosji, a może i nawet na całym świecie. Jego załoga składa się z kilkuset osób. Jest bardzo duży - wysokością dorównuje dziesięciopiętrowemu budynkowi. Może zabrać na swój pokład 20 rakiet z atomowymi głowicami. Dokumentaliści zdecydowali się na niezwykle niebezpieczną podróż okrętem: wraz z załogą wyruszyli na misję wojskową. W czasie rejsu nie zabrakło mrożących krew w żyłach wydarzeń.

Podwodna misja
film dokumentalny, Francja, 2002, 52 min., reżyseria: Ludmila Nazruk, Vitaly Fedko
Pierwsza emisja: środa, 22 września 2004



Trzy życia Edwarda Szewardnadze

Szewardnadze

Portret gruzińskiego polityka Edwarda Szewardnadze.

Edward Szewardnadze jest postacią charyzmatyczną, ale i kontrowersyjną. Kiedyś należał do najbardziej znanych polityków ZSRR. Był I sekretarzem gruzińskiej partii komunistycznej. W latach osiemdziesiątych objął stanowisko Ministra Spraw Zagranicznych w rządzie Michaiła Gorbaczowa i uczestniczył we wprowadzaniu reform "Pierestrojki" . W 1990 roku podał się do dymisji, ostrzegając społeczeństwo przed "przyszłymi dyktaturami". W 1992 roku Szewardnadze został prezydentem Gruzji. Film przedstawia jego postać i opowiada o jego politycznej metamorfozie.

Trzy życia Edwarda Szewardnadze
film dokumentalny, Francja, 2000, 52 min., reżyseria: Nino Kirtadze
Pierwsza emisja: piątek, 25 września 2004



Dziewczyny z Tokio

Zwierzenia kobiet z klubów hostess w Tokio.

W Japonii praca hostess nie cieszy się szacunkiem i jest nielegalna, ale mimo to od wielu lat do Tokio przyjeżdżają kobiety z innych części świata, aby zarabiać pieniądze właśnie w ten sposób. Ich zadaniem jest przesiadywanie w klubach dla hostess, rozmawianie z klientami i proponowanie im drinków - im więcej ich rozmówca wypije, tym więcej one zarobią. Ten sposób zdobywania pieniędzy wydaje się łatwy, ale okazuje się, że to tylko pozory. Dziewczyny cały czas muszą grać. Godzinami prowadzą nudne rozmowy udając, że są nimi zafascynowane. Nocny tryb życia rozregulowuje ich organizmy, a ilości drinków, które spożywają, niszczą zdrowie. W dodatku narażone są na natręctwo mężczyzn, którzy oczekują od nich czegoś więcej, niż zwykłej rozmowy. Kanadyjka Hillary przestrzega: osoba, która wyjeżdża do Tokio, aby pracować jako hostessa, wraca bardzo zmieniona.

Uwaga! Film dla widzów dorosłych!

Dziewczyny z Tokio
film dokumentalny, Kanada, 2000, 57 min., reżyseria: Penelope Butenhuis
Pierwsza emisja: niedziela, 26 września 2004



Zaginione obrazy (1-2)

Filmowe dochodzenie w sprawie dzieł sztuki skradzionych podczas drugiej wojny światowej przez nazistów.

Większość skradzionych przez hitlerowców dzieł sztuki należała do europejskich muzeów i do Żydów. Mimo oczywistej krzywdy jaką wyrządzono ograbionym, dopiero 50 lat po wojnie ujawniono archiwa Trzeciej Rzeszy zawierające informacje na temat skradzionych przez nazistów cennych przedmiotów. Film opowiada o tym niechlubnym epizodzie w historii Niemiec oraz przedstawia potomków ofiar Holokaustu, którzy próbują odzyskać należące do ich rodzin antyki. Należy do nich Lila Gutmann, której dziadek był właścicielem bogatej kolekcji obrazów z okresu włoskiego odrodzenia i impresjonizmu. Po licznych procesach sądowych i długim śledztwie, szanse na odzyskanie tych dzieł zmalały. Z kolei kolekcja rysunków Rubensa i Boscha, której właścicielem był Christine Koenigs, trafiła do jednego z holenderskich muzeów. Nie ma żadnych dokumentów wskazujących prawowitego właściciela. Natomiast obrazy ze zbiorów jednego z największych przedwojennych handlarzy dziełami sztuki, dziadka Marei van Saher, znajdują się w różnych miejscach na świecie. Kobieta nie ma żadnych szans na odzyskanie ich.

Zaginione obrazy (1-2)
film dokumentalny, Francja, 2000, 63 i 68 min., reżyseria: Jean -Pierre Moscardo
Pierwsza emisja: poniedziałek, 27 września 2004



Dramat w moskiewskim teatrze

Dramat w moskiewskim teatrze 23 października 2002 roku w moskiewskim teatrze "Dubrowka" wystawiano musical "Nord - Ost". Na początku drugiego aktu, ku przerażeniu widowni, na scenę wdarło się 41 czeczeńskich terrorystów, którzy biorąc zakładników chcieli zmusić Kreml do spełnienia swoich żądań..

Dramat w moskiewskim teatrze

26 października, po trzech dniach negocjacji, rosyjskie władze postanowiły interweniować zbrojnie. Podczas szturmu antyterrorystów użyto toksycznego gazu, który spowodował śmierć 129 osób. Choć prezydent Rosji Władimir Putin uznał atak za zwycięstwo nad terroryzmem (napastnicy zostali zastrzeleni) dla większości rosyjskiego społeczeństwa akcja rosyjskich władz była porażką, gdyż pochłonęła życie wielu ofiar. W dodatku, wciąż nieznane są odpowiedzi na liczne pytania związane z akcją odbijania zakładników.

Uwaga! Film dla widzów dorosłych!

Dramat w moskiewskim teatrze
film dokumentalny, Francja, 2003, 53 min., reżyseria: Manon Loiseau
Pierwsza emisja: środa, 29 września 2004



Atak terrorystyczny na Bali

Do 12 października 2002 roku islamscy terroryści omijali indonezyjską wyspę Bali. Tego dnia w miejscowym kurorcie Kuta doszło do dwóch silnych eksplozji. W barze i w nocnym klubie w Kucie eksplodowały ładunki wybuchowe. Zginęły 202 osoby z różnych krajów. Zamach przypisuje się grupie fundamentalistów islamskich podejrzewanej o związki z Al Kaidą. Zrealizowany w lipcu 2003 roku film (kiedy trwał proces sprawców tragedii) koncentruje się nie tyle na ustaleniu najbardziej prawdopodobnej wersji wydarzeń, co na społecznych konsekwencjach zamachu. Wizerunek Bali drastycznie się zmienił - zwłaszcza wśród turystów zagranicznych.

Uwaga! Film dla widzów dorosłych!

Atak terrorystyczny na Bali
film dokumentalny, Francja, 2003, 52 min., reżyseria: Sylvain Roumette
Pierwsza emisja: środa, 29 września 2004



"Podaj cegłę" czyli polski socrealizm

Socrealizm w pierwszych latach istnienia Polski Ludowej.

Socrealizm to skrót od słów: socjalizm i realizm. Określa doktrynę ideologiczno - artystyczną stanowiącą oficjalne wskazaniem dla artystów, ludzi kultury i inteligencji, obecne też w życiu zwykłych obywateli, państw będących pod dominacją Związku Radzieckiego po zakończeniu drugiej wojny światowej. Realizm socjalistyczny ze szczególnym naciskiem akcentował ideowość sztuki. Odcinał się kategorycznie od wszelkich kierunków i tendencji estetyzujących czy formalistycznych. Według założeń socrealizmu sztuka powinna być zaangażowana, związana z życiem "mas ludowych". Miała być też pełna optymizmu, nasycona tonem wiary w przyszłość i ideologię, której artysta - socjalista powinien służyć. Inaczej mówiąc: sztuka miała wspomagać propagandę. W Polsce epoka socrealizmu trwała oficjalnie od 1949 roku do 1956, niemniej jednak wywarła daleko idący wpływ na życie artystyczne, kulturalne kraju i na wiele ludzkich losów.

W styczniu 1949 roku w Szczecinie odbył się IV Walny Zjazd Związku Literatów Polskich, który wprowadził oficjalnie socrealizm jako obowiązkowy model literatury. Zjazd ten rozpoczął, z jednej strony, polowanie na "mieszczańskich formalistów", z drugiej - usilne lansowanie wszystkiego, co uznano za socrealistyczne. Film Andrzeja Sapiji opowiada o wydarzeniach z lat 1945 - 1954. W dokumencie przedstawione zostały założenia ideowo-artystyczne socrealizmu oraz przykłady sztuki socrealistycznej w różnych dziedzinach: powieści, filmie fabularnym, poezji, literaturze dla dzieci, architekturze, malarstwie i plakacie. Reżyser zadaje sobie pytanie: dlaczego artyści tak masowo uczestniczyli w sztuce socrealizmu. Próbuje także analizować ich motywacje, postawy, uzasadnienia dla tych postaw i wyborów. Przedstawione przykłady dowodzą absurdalności socrealizmu, a widz zastanawia się z pewnością, czy twórca pozbawiony możliwości wyrażania samego siebie, swych artystycznych wizji, zmuszony do realizacji określonych zaleceń w narzucony z góry sposób, wciąż jest artystą czy też może jedynie rzemieślnikiem. Dokument oparty jest w dużej części na materiałach archiwalnych: kronikach dokumentalnych, fragmentach filmów fabularnych, fotografiach, książkach i czasopismach.

"Podaj cegłę" czyli polski socrealizm
film dokumentalny, Polska, 2001, 53 min., reżyseria: Andrzej Sapija
Pierwsza emisja: czwartek, 30 września 2004



Krasnalomania

krasnalomania

Spór o ogrodowe krasnale skłania do refleksji: jakie miejsce w ludzkiej wyobraźni zajmują skrzaty z bajek? Autorzy filmu skupiają swoją uwagę na kolekcjonerach krasnali ogrodowych i ich przeciwnikach. Ci ostatni zawzięcie krytykują ustawianie w ogrodach kiczowatych statuetek. Twierdzą, że kolorowe figurki skrzatów są wyrazem złego gustu i psują estetykę ogrodu. Kiedyś powstała nawet organizacja, której członkowie kradli krasnale chcąc w ten sposób zaprotestować przeciwko ich obecności w ogrodach.

Krasnalomania
film dokumentalny, Francja, 2001, 52 min., reżyseria: François Rabat
Pierwsza emisja: poniedziałek, 4 października 2004



Zatrzymać Romów

Obozowiska Romów rzadko wzbudzają sympatię mieszkańców i władz europejskich miast. Film opowiada historię, w której oprócz przeciwników cygańskich koczowisk znaleźli się również ich obrońcy.

Salcuta Filan, młoda Romka z Rumunii, mieszkała z dwójką dzieci i trzydziestoma innymi rodzinami na obrzeżach francuskiej miejscowości Acheres. Pracownicy merostwa byli do tego stopnia poruszeni ich biedą, że pozwolili im pozostać na zajmowanym przez nich terenie. Tak było do 2003 roku, kiedy to prefektura nakazała Romom opuścić obozowisko. 5 marca ogłoszono, że data eksmisji została wyznaczona na ...następny dzień. Pracownicy merostwa, wciąż przychylni Romom, postanowili nie dopuścić do tego, aby zarządzenie prefektury zostało wykonane. Jednak mimo ich wysiłków 150 policjantów wkroczyło na teren obozowiska i zniszczyło cygańskie wozy. Władze miasta Achere nie poddały się i ogłosiły, że rodziny, których dzieci chodzą do szkoły, nie mogą wyjechać. Merostwo znalazło dla nich teren w innej części miasta.

Zatrzymać Romów
film dokumentalny, Francja, 2003, 52 min., reżyseria: Valérie Mitteaux, Anna Pitoun
Pierwsza emisja: poniedziałek, 4 października 2004



Afrykańscy wirtuozi perkusji

Afrykanscy wirtuozi perkusji Dokument przedstawiający wybitnych afrykańskich perkusistów.

Afrykanscy wirtuozi perkusji Afrykanscy wirtuozi perkusji

Afrykanscy wirtuozi perkusji
W 1990 roku reżyser filmu, Laurent Chevalier, zrealizował reportaż przybliżający sylwetkę i twórczość utalentowanego perkusisty afrykańskiego, Mamady'ego Keity. Wkrótce potem Keita stał się gwiazdą o międzynarodowej sławie. Koncertował w Europie, Japonii i USA. Zdobył opinię jednego z najlepszych afrykańskich nauczycieli gry na perkusji. Wykładał i prowadził warsztaty we Francji, Szwajcarii, Belgii, Niemczech, Japonii i Stanach Zjednoczonych. W Boże Narodzenie 1994 roku w jego domu w Gwinei zorganizowano koncert, który przeszedł do historii jako jedno z największych wydarzeń w dziejach afrykańskiej muzyki perkusyjnej. Mamady'emu towarzyszyli wybitni artyści grający na instrumentach perkusyjnych, między innymi Famoudou Konate, były solista zespołu "Ballets Africains", zwany "Milesem Davisem bębna djembe" oraz Fadouba Oulare.

Afrykańscy wirtuozi perkusji
film dokumentalny, Francja, 1998, 59 min., reżyseria: Laurent Chevallier
Pierwsza emisja: wtorek, 5 października 2004



Maroko, królestwo konia

Maroko, królestwo konia


Konie zajmują wyjątkowe miejsce w marokańskiej kulturze i tradycji. Maroko, królestwo konia

Podczas oficjalnych ceremonii król Maroka często występuje na koniu. W swojej stadninie trzyma jedne z najpiękniejszych rumaków w kraju. Wśród nich znajdują się między innymi czystej krwi konie arabskie. Nie należy sądzić jednak, że tylko możni Marokańczycy lubią i hodują konie. Zamieszkujący tereny tego kraju Berberowie mają nawet "swoją" rasę. W tradycji tych ludów zachował się zwyczaj polegający na organizowaniu wyścigów, podczas których uzbrojeni jeźdźcy galopując na koniach oddają salwę, a potem nagle zatrzymują wierzchowca i zmieniają kierunek jazdy.

Maroko, królestwo konia
film dokumentalny, Francja, 2002, 49 min., reżyseria: Nicolas Epprendre
Pierwsza emisja: wtorek, 5 października 2004



Żuławski o Żuławskim

Większość polskich reżyserów, którzy kończyli studia "tutaj" - w Polsce - chciało wyjechać "tam" - na Zachód. Jedynym, który skończył studia "tam", a zawsze chciał wrócić "tu", jest Andrzej Żuławski.

Żuławski o Żuławskim

Zrealizowany przez Canal + film Jakuba Skoczenia jest opowieścią Żuławskiego o sobie samym: o wyjazdach z kraju i powrotach do Polski, o filmach, gwiazdach, z którymi pracował. Twórca takich obrazów, jak "Na srebrnym globie", "Moje noce są piękniejsze niż wasze dni" czy "Wierność", zawsze marzył, by robić filmy w Polsce. Właśnie jemu szczególnie to utrudniano. Żuławski studiował na wydziale reżyserii IDHEC w Paryżu. Kształcił się również w dziedzinie filozofii i nauk politycznych. Po studiach wrócił do Polski, by zostać asystentem Andrzeja Wajdy. Od SB otrzymał paszport z propozycją "nie do odrzucenia" - nakazem natychmiastowego wyjazdu "tam". We Francji w roku 1975 zrealizował "L'important c'est d'aimer" ("Najważniejsze to kochać") z Romy Schneider. Film zdobył międzynarodowy rozgłos. Żuławski mając możliwość kręcenia kolejnych filmów na Zachodzie wrócił jednak "tu" - do Polski - gdzie powstał materiał do wielkiego filmowego widowiska science - fiction "Na srebrnym globie". Film trafił na półkę, a reżyser otrzymał kolejną propozycję opuszczenia kraju. Tym razem został we Francji na dłużej, gdzie pracował z takimi gwiazdami, jak Isabelle Adjani, Valerie Kaprinsky, Klaus Kinski, czy Sophie Marceau.

Żuławski o Żuławskim
film dokumentalny, Polska, 2000, 52', reżyseria: Jakub Skoczeń
Pierwsza emisja: sobota, 9 października 2004


informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy

http://republika.pl/planete
     http://www.planete.republika.pl