PLANETE i my

informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy


Uwikłani

Jak to się dzieje, że raz po raz cywilizowani ludzie dają się ponosić wartkim prądom historii i zaraz mamy "tak zwaną ludzkość w obłędzie" jak to zgrabnie ujął Witkacy...

Koncepcji jest wiele, w większości wyjaśnień szuka się w niedoskonałościach naszej natury, wpływach społecznych, psychicznych, karmicznych lub kosmicznych - w sensie "planu stworzenia". W każdym razie sprawa (w zasadzie potencjalne konsekwencje) są na tyle poważne i potencjalnie zagrażające wszystkim, że warto się nad tym zagadnieniem przynajmniej zastanowić. Tym większa odpowiedzialność spoczywa na "ludziach nauki", badaczach i naukowach różnych specjalności i politykach. Czas zauważyć szerszy kontekst, uwzględnić dorobek historyczny, dopuścić zdanie przedstawicieli innych specjalności.

Ostatnio zdobywa sobie coraz większą popularność, także i u nas, podejscie terapeutyczne Berta Hellingera, Niemca z pochodzenia, byłego duchownego. Szczególne dla tej metody pracy są tzw. ustawienia rodzinne. Hellinger uważa, że istnieje coś takiego jak "los rodziny" (klanu), konsekwencje poczynań i życia przodków mają istotny wpływ na potomków, czasem wiele pokoleń naprzód. Zasada głosi, że istnieje coś w rodzaju długu (napięcia), który w ramach rodziny domaga się "spłacenia". Wspólnota losu (nawet nieuświadomiona) istnieje i działa, najsilniej na najmłodszych i najsłabszych członków rodziny, którzy w większości nieświadomie spłacają rodzinny dług, ponosząc osobiste konsekwencje wcześniejszych wydarzeń.

Istnieje (w pewnym zakresie, to rzecz indywidualna) możliwość "rozładowania" tej "rodzinnej karmy" za pomocą wspomnianych wcześniej ustawień. Ustawienia były już znane w psychoterapii wcześniej (np. w analizie transakcyjnej) jednak podejście Hellingera jest nowe. Z racji swojego niemieckiego pochodzenia i wielu niemieckich klientów terapeuci używający metody Hellingera często mają kontakt z "rodzinnymi ofiarami", które ponoszą w swoim osobistym życiu konsekwencje nazistowskiej przeszłości czy zbrodni swoich przodków.

Jednym z istotnych cech tego podejścia jest teza, że tak jak w rodzinie tak i w większych grupach ludzkich jesteśmy czasami ofiarami "ruchów historycznych", którym jesteśmy zmuszeni się poddać, często z ogromną szkodą.

UWAGA: w podejściu Hellingera oddziela się odpowiedzialnośc za własne czyny (i konieczność ponoszenia ich konsekwencji) od "zrozumienia uwarunkowań" historycznych i osobistych. Chodzi o to aby konsekwencje czynów pozostawić ich sprawcom i uwolnić potomków od niezasłużonego brzemienia.

Hellinger.pl

Dalej posunięte, "ezoteryczne" wyjaśnienia przyczyn wielu naszych zachowań losów ludzkich i ludzkości jako takiej podał w pierwszej połowie 20. wieku Gurdżijew. Według niego ludzkość podlega prawom i konsekwencjom "kosmicznej ewolucji". Z kolei przeciętny człowiek (być może 99,9 % populacji) wcale nie jest świadomy swoich czynów i zachowań. Wbrew dumnemu określeniu "człowiek" ma być tylko automatem, który wyłącznie reaguje na wpływy zewnętrzne zgodnie z tym, czego "się wyuczył". Według Gurdżijewa wszyscy podlegamy wpływom wielkich i mniejszych wydarzeń, także historycznych i w zasadzie jesteśmy wobec tego bezsilni. Jedyną szansę stanowi osobiste staranie (walka) o wyjście ze stanu "automatyzmu" czy "śnienia" na ciężkiej drodze podwyższania samoświadomości.

strona poświęcona życiu i naukom Gurdżijewa


74 - letni Schmidt staje przed sądem w Dreźnie, aby odpowiadać za zbrodnie popełnione w czasie drugiej wojny światowej. Film jest obszerną relacją z procesu, podczas którego wielokrotnie powracano do najczarniejszego okresu w historii Niemiec: Trzeciej Rzeszy oraz faszystowskiej inwazji na Europę, która przerodziła się w krwawy, ogólnoświatowy konflikt.

Pan Schmidt z gestapo
film dokumentalny, NRD, 1989, 103 min., reżyseria: Roza Berger- Fiedler

Pierwsza emisja: sobota, 3 lipca 2004



Wschodnie Niemcy i nie tylko. Okiem dokumentalistów NRD

kto się boi czarnego luda? Jeden z najlepszych filmów Helke Misselwitz. Opowiada o ludziach zajmujących się rozwożeniem węgla w Prenzlauer Berg, w Berlinie Wschodnim. W NRD rozwoziciele węgla nie należeli do ulubieńców mediów. Na ogół byli mało wykształceni i nadużywali alkoholu. Nie zawsze przestrzegali prawa. Stare piwnice, zniszczone schody i mieszkania, które widywali wykonując swoją pracę, także niezbyt pasowały do oficjalnej propagandy. Helke Misselwitz była jednym z nielicznych filmowców, którzy pokazali węglarzy podczas pracy i dali im możliwość wypowiedzenia się.

Kto się boi czarnego luda?
film dokumentalny, NRD, 1989, 50 min. , reżyseria: Helke Misselwitz

Pierwsza emisja: niedziela, 4 lipca 2004


praczki

Jürgen Böttcher umieścił swoją kamerę w wielkiej pralni w Berlinie, gdzie przyszłe praczki uczyły się zawodu. Powstały w ten sposób film pokazuje kontrast między monotonną i ciężką pracą a marzeniami i energią młodych dziewczyn.

Praczki
film dokumentalny, NRD, 1972, 22 min.

Pierwsza emisja: poniedziałek, 5 lipca 2004


kibice z Berlina wschodniego

Zrealizowany w ostatnich dniach istnienia NRD film opowiada o kibicach klubu piłkarskiego z Berlina Wschodniego: ich radości, smutki i suto zakrapiane spotkania. Niektórzy widzą w filmie Cantzlera zapowiedź aktów przemocy dokonywanych przez niemieckich nazistów tuż po zjednoczeniu Niemiec.

Kibice z Berlina Wschodniego
film dokumentalny, NRD, 1989, 45 min., reżyseria: Ernest Cantzler

Pierwsza emisja: poniedziałek, 5 lipca 2004


Berlin Augustsrasse Trzymając się wyznawanej przez siebie zasady, według której dokumentalista powinien pokazywać w swoich filmach problemy społeczne, Günter Jordan udał się do robotniczej dzielnicy Berlina Wschodniego. Filmowiec obserwował życie codziennie grupy dzieci i nakreślił portret pewnego nauczyciela, który nie zadawalał się nauczaniem jedynie tego, co znajdowało się w szkolnych podręcznikach. Film wywołał protesty NRD - owskiego ministerstwa edukacji.

Berlin Auguststrasse
film dokumentalny, NRD, 1979, 76 min., reżyseria: Kurt Maetzig

Pierwsza emisja: poniedziałek, 5 lipca 2004


w wieku 11 lat Życie codzienne niemieckiego miasta Golzow, położonego blisko polskiej granicy, to ulubiony temat reżysera Winfrieda Junge. Film "W wieku jedenastu lat" jest jednym z najważniejszych obrazów z cyklu opowiadającego dzieje tej miejscowości. Kiedy dzieci z Golzow ukończyły 11 lat, reżyser Winfried Junge dał im mikrofon i poprosił, żeby powiedziały, co jest dla nich ważne. Mali rozmówcy chcieli, aby ich opinie i zadawane przez nich pytania zostały potraktowane przez dorosłych poważnie. Wielkim walorem dokumentu są zdjęcia Hansa-Eberhard Leupolda pokazujące, że codzienne, zwyczajne życie nie jest pozbawione poetyckich wartości. W filmie dominują pogodne obrazy, ale nie brakuje w nim również poważnych i pouczających fragmentów. Scena, w której dzieci oglądają w telewizji zdjęcia z wojny w Wietnamie, skłania do zadumy.

W wieku jedenastu lat
film dokumentalny, NRD, 1966, 29 min., reżyseria: Junge Wilfried

Pierwsza emisja: wtorek, 6 lipca 2004


Marieluise

Marieluise była jednym z najczęściej filmowanych przez Winfrieda Junge mieszkańców miejscowości Golzow. 8 lat po upadku muru berlińskiego reżyser poprosił bohaterkę swoich dokumentów o podsumowanie jej dotychczasowego życia. Jako dziecko musiała uporać się z wewnętrznym konfliktem: sposób myślenia nastawionego sceptycznie do NRD - owskiego reżimu ojca różnił się od światopoglądu nauczanego w przesiąkniętej komunistyczną propagandą szkole. Po ukończeniu nauki dziewczyna została asystentką w laboratorium. Ta praca nie satysfakcjonowała jej. Być może właśnie dlatego po zjednoczeniu Niemiec spodziewała się nie tylko wolności, ale i większych możliwości zrobienia kariery zawodowej. Kiedy została pielęgniarką w gabinecie dentystycznym, problemy z pracą zaczęły nękać jej męża, byłego oficera armii NRD. Po pewnym czasie przyszły dobre wieści: Steffen został zatrudniony przez wojsko zjednoczonych Niemiec. Rodzina Marieluise przeniosła się wówczas na Zachód.

Oto moje życie - Marieluise, dziecko z Golzow
film dokumentalny, NIemcy, 1997, 135 min., reżyseria: Junge Barbara, Junge Winfried

Pierwsza emisja: wtorek, 6 lipca 2004


rock'n'roll Juanita i Clemens odkryli i polubili rock'n'roll - taniec, muzykę, ubrania i atmosferę lat pięćdziesiątych. Ci mieszkańcy Berlina Wschodniego w ciągu dnia pracują, a wieczorami tańczą w dyskotekach jako Judy i Dean. Autorzy filmu towarzyszyli Juanicie i Clemensowi w wieczór sylwestrowy, podczas którego tancerze przenosili się z jednej imprezy na drugą.

Rock'n'roll
film dokumentalny, NRD, 1987, 25 min., reżyseria: Jorg Foth

Pierwsza emisja: środa, 7 lipca 2004


100 pompek - to kara, która miała być nakładana podczas wojny w Wietnamie na amerykańskich żołnierzy nie traktujących Wietnamczyków dostatecznie źle. Ten propagandowy, antyamerykański film nagrodzony podczas 8. festiwalu filmów dokumentalnych w Krakowie, miał na celu potępienie tego typu praktyk.

100
film dokumentalny, NRD, 1971, 6 min., reżyseria: Peter Voigt

Pierwsza emisja: sobota, środa, 7 lipca 2004


Film o młodzieży z marginesu NRD - owskiego społeczeństwa lat osiemdziesiątych. Reżyser wkroczył z kamerą do świata punków, skinów, neonazistów. Film nie osądza młodzieży, która dała się uwieść radykalnym hasłom i fałszywym ideologiom, ale opowiada o niej ze zrozumieniem oraz szuka przyczyn tego zjawiska. Jedną z nich może być sytuacja społeczna, w jakiej znaleźli się młodzi ludzie.

Stracone pokolenie
film dokumentalny, NRD, 1989, 84 min., reżyseria: Roland Steiner

Pierwsza emisja: środa, 7 lipca 2004


"Das freie Orchester" była znaną grupą muzyczną w środowisku berlińskiej cyganerii. Awangardowa muzyka nie tylko odzwierciedlała nonkonformizm i potrzebę nowych trendów charakteryzujące grupę społeczną, którą reprezentował zespół, ale również dawała publiczności poczucie przynależności do kultury, którą tylko oni rozumieli, a którą przywódcy partii z trudem tolerowali. Występy były sposobem na oderwanie się od komunistycznej rzeczywistości nie tylko dla słuchaczy, ale również dla samych muzyków, którzy na co dzień zarabiali na życie jako etatowi pracownicy.

Orkiestra dla każdego
film dokumentalny, NRD, 1989, 25 min., reżyseria: Petra Tschortner

Pierwsza emisja: czwartek, 8 lipca 2004


Od 1975 do 1979 roku, kiedy premierem Kambodży (nazywanej wówczas Kampuczą), był Pol Pot, ówczesny reżim usiłował zniszczyć tradycje i kulturę tego kraju. Z nastaniem republiki ludowej, w 1979 roku, szkoła sztuk pięknych z Phnom Penh, została ponownie otwarta dając swoim nowym uczniom możliwość obcowania z zakazanym przez lata dziedzictwem kulturowym kraju.

Ćwiczenia
film dokumentalny, NRD, 1981, 10 min., reżyseria: Gerhard Scheumann, Walter Heinowsky

Pierwsza emisja: czwartek, 8 lipca 2004


byłem szczęśliwym człowiekiem Tilbert Eckertz, były dziennikarz NRD - owskiej agencji prasowej, opowiada o swojej przeszłości. Oskarżony o szpiegostwo, zadeklarował lojalności wobec komunistycznego reżimu. Wydarzenie to pozostawało tematem tabu w jego rodzinie przez 40 lat. W 1953 roku Tilbert Eckert, pracownik działu zagranicznego agencji prasowej, został oskarżony o szpiegostwo. Aresztowano go na kilka miesięcy, podczas których był poddawany licznym przesłuchaniom. Dziennikarz obawiał się procesu w stylu radzieckich czystek z lat trzydziestych. Kiedy wypuszczano go na wolność, w przeciwieństwie do 90 % więźniów politycznych z tamtej epoki, złożył oświadczenie, w której zapewnił reżim NRD o swojej lojalności. Jego żona i córki były zszokowane tą deklaracją. Zwłaszcza Suzan, która w przyszłości miała spędzić rok w więzieniu za próbę ucieczki na Zachód.

Byłem szczęśliwym człowiekiem
film dokumentalny, Niemcy, 1990, 58 min., reżyseria: Eduard Schreiber

Pierwsza emisja: czwartek, 8 lipca 2004


W NRD czas wypoczynku miał być wykorzystywany na zajęcia wartościowe i rozwijające. Tak głosiła oficjalna propaganda. Rzeczywistość była zupełnie inna. Karl Gass próbował, na tyle na ile mógł, przechytrzyć cenzurę, aby pokazać w swym filmie jak najwięcej prawdy. Robotnicy, których obserwował Gass, dużą część wolnego czasu spędzali kręcąc się między barakami, sklepem i barem. Nad dobre książki zdecydowanie przedkładali piwo. Film przedstawiający ten niezbyt kulturalny sposób spędzania wolnego czasu przez ludzi pracy wywołał falę protestów ze strony ówczesnych władz. Nie podobało im się, że naruszono wyidealizowany wizerunek robotnika. Gass został zmuszony do domontowania kilku "pozytywnych scen": robotników uczących się, czytających i dyskutujących oraz ograniczenia liczby fragmentów pokazujących pijaństwo i brud. Reżyser co prawda wprowadził pewne zmiany, ale zrobił to w taki sposób, aby w filmie nie zabrakło prawdziwych przekazów.

Fajrant
film dokumentalny, NRD, 1963, 38 min., reżyseria: Karl Gass

Pierwsza emisja: czwartek, 8 lipca 2004


Podczas, gdy w NRD obchodzone są uroczystości z okazji czterdziestolecia kraju, w dworcowym barze Mitropa życie toczy się swoim zwykłym rytmem. "Zwykłym" nie znaczy "normalnym"... Pracownicy i klienci Mitropy (NRD - owskiego odpowiednika Warsu) pogrążeni są w marazmie. Ich zrezygnowane i otępiałe twarze kontrastują z patetyczną propagandą sączącą się z radia. Polski widz nieraz będzie miał wrażenie, że gdzieś już widział obrazy z tragikomicznego filmu Thomasa Heisego.

Bar szczególnej obsługi
film dokumentalny, NRD, 1989, 26 min., reżyseria: Thomas Heise

Pierwsza emisja: piątek, 9 lipca 2004


Podróż przez Gruzję Jürgen Böttcher podróżował po Gruzji cztery lata przed odzyskaniem przez nią niepodległości. W swoim filmie przedstawił osobistą wizję tego kraju. Wędrówka rozpoczęła się w dawnej stolicy Gruzji, gdzie dokumentalista zwiedzał stare miasto. Następnie Böttcher udał się do Tbilisi, ówczesnego centrum przemysłowego kraju. Tam odwiedził muzeum narodowe, w którym jedna sala poświęcona jest gruzińskiemu malarzowi Niko Pirosmie. Potem udał się w stronę miasta portowego Batumi, zatrzymując się po drodze w regionie Kachetia. Podróż zakończył w najwyżej położonej gruzińskiej miejscowości.

Podróż przez Gruzję
film dokumentalny, NRD, 1987, 103 min., reżyseria: Jürgen Böttcher

Pierwsza emisja: sobota, 10 lipca 2004


mur Filmowe wspomnienia inspirowane upadkiem muru berlińskiego. Kiedy upadał mur berliński, Jürgen Böttcher kręcił swój ostatni film dla DEFA. Wraz z kamerzystą Thomasem Plenertem postanowił zarejestrować na taśmie filmowej koniec niemieckiego koszmaru, jakim był podział terytorium Niemiec na dwa państwa należące do wrogich sobie obozów. Filmowcy obserwowali, jak zimą 1989 / 1990 w okolicach muru kręcili się kolekcjonerzy fragmentów ściany, turyści, ciekawskie dzieci, jak urządzano tam imprezy i pikniki. Böttcher postanowił zabrać widzów w podróż w przeszłość urządzając na spękanych ścianach muru projekcję archiwalnych materiałów filmowych. Stare taśmy przypominają cesarza Wilhelma, pochód nazistów, znany film pokazujący policjanta ze Wschodnich Niemiec przeskakującego przez mur, budowę muru i jego upadek.

Film otrzymał nagrodę FIPRESCI na MFF w Berlinie w 1991 roku oraz wyróżnienie od EuropejskiejAkademii Filmowej.

Mur
film dokumentalny, Niemcy, 1990, 96 min. reżyseria: Jürgen Böttcher

Pierwsza emisja: niedziela, 11 lipca 2004


po upadku Film nawiązujący do przemian, do których doszło w byłym NRD na początku lat dziewięćdziesiątych. Ich symbolem staje się śmietnik pełen rzeczy, które jeszcze niedawno były ważne, a dziś są nieużyteczne i zapomniane. Eduard Schreiber był jednym z nielicznych reżyserów związanych z DEFA, którzy z powodzeniem decydowali się na filmowe eksperymenty. Tuż po upadku muru berlińskiego zrealizował kilka krótkich filmów, które zrywają z dotychczasowymi sposobami postrzegania i myślenia. "Po upadku" to film skojarzeń, dokumentalna gra o zapominaniu i przypominaniu; obrazy pokazujące Wschodnie Niemcy jako śmietnik, na którym znajdują się relikty dawnego reżimu, fragmenty liter i formularzy, zniszczone lalki, zardzewiałe sztućce, strony gazet niesione podmuchami wiatru...

Ten dokument można interpretować na wiele sposobów. Najczęściej mówi się, że obraz Schreibera opowiada o końcu pewnej ery i o nadziei na początek nowej. Jednak nie jest to jedyna możliwa interpretacja filmu - każdy widz ma szansę wyrobić sobie własne zdanie.

Po upadku
film dokumentalny, Niemcy, 1991, 15 min. reżyseria: Eduard Schreiber

Pierwsza emisja: niedziela, 11 lipca 2004


11 września 1973 roku w Chile doszło do zamachu stanu. Generał Eduardo Cano został mianowany prezesem banku centralnego. Po objęciu tej funkcji wydrukował nowe banknoty. Jednocześnie zabronił dystrybuowania starych, które były narzędziem propagandy zwolenników Allende. Autorom filmu udało się namówić Cano, aby pokazał im kilka zakazanych banknotów, na których było napisane: "junta złodziei", "nasz kraj powinien naśladować Kubę", albo "Allende żyje".

Problemy z pieniędzmi
film dokumentalny, NRD, 1975, 6 min., reżyseria: Gerhard Scheumann, Walter Heynowsky

Pierwsza emisja: poniedziałek, 12 lipca 2004


brzydkie pejzaże

Przez pięć lat autorzy filmu obserwowali schyłek trzech NRD - owskich miast, które burzono, aby zrobić miejsce kopalniom węgla brunatnego. Mieszkańcy niektórych regionów NRD musieli opuścić swoje domy, ponieważ tereny, na których stały, miały być przekazane na potrzeby kopalń węgla brunatnego. Kurt Tetzlaff latami obserwował ten proces w miejscowościach znajdujących się na południe od Lipska. Chciał pokazać to, co NRD - owskie media pomijały preferując reportaże o nowych domach, zalesianiu kraju i innych socjalistycznych projektach.

Brzydkie pejzaże
film dokumentalny, NRD, 1983, 80 min., reżyseria: Kurt Tetzlaff

Pierwsza emisja: poniedziałek, 12 lipca 2004


W Erzgebirge (polska nazwa: Rudawy), regionie Wschodnich Niemiec położonym przy granicy z Czechami, w czasach socjalizmu przemysł bardzo zniszczył środowisko naturalne. W latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, dwutlenek siarki pochodzący z czechosłowackich fabryk zniszczył ponad połowę lasów w Erzgebirge. Region został uznany za strefę ekstremalnych strat. Komunistyczne władze starały się, aby media jak najmniej mówiły o tym problemie. Ponownym zalesianiem terenu, zajęła się tylko grupa cywilów - ochotników, ćwiczona przez leśników. Oficjalna wersja wydarzeń ekspertów z ministerstwa gospodarki wodnej i lasów bardzo różniła się od relacji ludzi niezwiązanych z władzami. Film został nakręcony po pięciu latach ubiegania się o pozwolenie. Trzeba było jeszcze roku i ośmiu różnych wersji, żeby mógł zostać pokazany. Planete wyemituje go w wersji nieokrojonej.

Co za las!
film dokumentalny, Niemcy, 1990, 38 min., reżyseria: Lippmann

Pierwsza emisja: poniedziałek, 12 lipca 2004


Max Skladanowsky Film o twórczości rodziny Skladanowskych - pionierów niemieckiej kinematografii. W 1892 Max Skladanowsky wraz z bratem Emilem zbudował bioskop (aparat projekcyjny). Film Güntera Meyera przedstawia fragmenty najbardziej znanych filmów słynnych braci. Widz ma rzadką okazje powrócić do początków niemieckiego kina i zobaczyć obrazy przedstawiające gimnastykującego się Emila Skladanowsky'ego, czy też boksujące kangury. Oprócz materiałów archiwalnych dokument przedstawia wywiad z 85 - letnią wnuczką Maxa Skladanowskyego.

Max Skladanowsky - twórca bioskopu
film dokumentalny, NRD, 1987, 21 min., reżyseria: Günter Meyer

Pierwsza emisja: wtorek, 13 lipca 2004


Volker Koepp wybiera się w kolejną podróż do Wittstock - robotniczej NRD - owskiej miejscowości, którą zaczął obserwować w 1974 roku. Tak jak pozostałe filmy o Wittstock, również ten można nazwać kroniką życia codziennego we Wschodnich Niemczech w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych - sceptyczną, pozbawioną złudzeń obserwacją. Volker Koepp nie tworzy żadnych teorii społecznych, ale stara się zbudować nie upiększony zapis życia w NRD. Ważnym wątkiem w jego filmie są losy trzech bohaterek: Edith, Elsbeth i Renate. "Wciąż nas proszą, żebyśmy wypowiadały swoje opinie. Włączamy się do dyskusji, ale to niczego nie zmienia." - mówi jedna z nich, pracująca jako brygadzistka w fabryce ubrań.

Trzy kobiety z Wittstock
film dokumentalny, NRD, 1984, 81 min. reżyseria: Volker Koepp

Pierwsza emisja: wtorek, 13 lipca 2004


Honoré Daumier, dziewiętnastowieczny francuski karykaturzysta, publikował swoje rysunki w pismach "La Caricature" i "Le Charivari". W 1958 roku studio filmowe DEFA wyprodukowało filmowy portret Honoré Daumiera z okazji 150. rocznicy jego urodzin. Ten zwolennik demokracji i obrońca ludu ostro krytykował w swoich pracach króla Ludwika Filipa. Był również francuskim symbolem wolności prasy.

Parlamentarzyści
film dokumentalny, NRD, 1958, 17 min., reżyseria: Jahn Jiri

Pierwsza emisja: środa, 14 lipca 2004


Wittstock - kobiety z miasteczka Trochę smutny i jednocześnie trochę komiczny film o życiu codziennym w Wittstock - miejscowości położonej na terytorium byłego NRD. W 1974 roku Volker Koepp po raz pierwszy pojechał z kamerą do Wittstock, starego miasta w Brandenburgii. Jego celem było obserwowanie zmian zachodzących wśród miejscowej ludności, po tym, jak w okolicy otwarto dużą fabrykę ubrań. Poprzez losy trzech kobiet: Edith, Elsbeth i Renate, pokazywał życie na NRD - owskiej prowincji, pragnienia i problemy jej mieszkańców. Po 23 latach Koepp postanowił po raz kolejny pojechać do Wittstock. Fabryka już nie istniała. Elsbeth chodziła z jednego szkolenia na drugie, wciąż poszukując pracy, Renate od pięciu lat pracowała jako sprzątaczka w małym hotelu, a Edith przeniosła się do innego miasta. Czemu Wittstock tak bardzo zafascynowało niemieckiego reżysera? Kiedyś Koepp odpowiadał: "bo tam jest jak w każdym innym miejscu w NRD"; obecnie reżyser mówi: "bo tam jest jak w każdym innym miejscu na terytorium byłego NRD".

Wittstock - kobiety z miasteczka
film dokumentalny, Niemcy, 1997, 114 min., reżyseria: Volker Koepp

Pierwsza emisja: środa, 14 lipca 2004


Film opowiada o pracy kolejarzy. Kamera obserwuje bohaterów filmu w pracy. Kolejarze muszą wykonywać powierzone im zadania nawet podczas burzy śniegowej, we mgle i w nocy.

Kolejarze
film dokumentalny, NRD, 1984, 21 min., reżyseria: Jürgen Böttcher

Pierwsza emisja: czwartek, 15 lipca 2004


żegnaj, zimo Choć w pierwszym momencie może wydawać się, że "Żegnaj, zimo!" jest filmem o kobietach, to dokument Helke Misselwitz mówi przede wszystkim o nadziei, która pojawiła się w ostatnich latach istnienia NRD. Autorka filmu Helke Misselwitz podróżowała z Północy Niemiec na Południe, aby przeprowadzać rozmowy z napotkanymi kobietami. Wśród rozmówczyń były zarówno kobiety agresywne i pewne siebie, jak i kobiety spłoszone, ledwo wiążące koniec z końcem. Reżyserka spotkała na swojej drodze robotnice, intelektualistki, "punkówy", młode dziewczyny i panie w wieku balzakowskim.

Żegnaj, zimo!
film dokumentalny, NRD, 1988, 56 min., reżyseria: Helke Misselwitz

Pierwsza emisja: czwartek, 15 lipca 2004,


tango - intymny dialog Krótki film o wielkiej tęsknocie za obcymi kulturami i dalekimi miejscami - za rzeczami, których brakowało żyjącej w NRD Helke Misselwitz. Kobieta siedzi za maszyną do pisania, rozmyśla i przywołuje wspomnienia. Słucha tanga. Wie, że Buenos Aires i Montevideo są bardzo, bardzo daleko. Do świata, który w miejscu zagrodzonym murem wydaje się nieosiągalny, może się przenieść tylko w myślach.

Tango - intymny dialog
film dokumentalny, NRD, 1985, 19 min., reżyseria: Helke Misselwitz

Pierwsza emisja: piątek, 16 lipca 2004



Własny los

Przegląd materiałów archiwalnych przedstawiających Ukrainę w latach 1910 - 1930. Początek 20. wieku był dla Ukrainy okresem wyjątkowo burzliwym. Po latach panowania na ziemiach ukraińskich rosyjskiego cara i Habsburgów, między 1917 a 1920 obszar ten na krótko stał się niezależny. Potem większa część terytorium została wcielona do ZSRR, a mniejsza znalazła się w granicach Polski. Pod koniec lat dwudziestych na terenach przyłączonych do Związku Radzieckiego rozpoczął się okres wielkiego głodu spowodowany kolektywizacją rolnictwa. Kolejne rozdziały filmu pokazują życie codzienne w miastach i wsiach dawnej Ukrainy oraz ważne momenty w historii tego kraju.

Własny los
film dokumentalny, Rosja, 1997, 83 min., reżyseria: Igor Malakhov
Pierwsza emisja: sobota, 17 lipca 2004



Gniew

Film jest polemicznym i ideologicznym esejem na temat współczesnego społeczeństwa. Reżyser filmu, Pier Paolo Pasolini, wybrał (sam nie nakręcił żadnego ujęcia) fragmenty kronik i filmów dokumentalnych ilustrujących wydarzenia z lat pięćdziesiątych i z początku lat sześćdziesiątych 20. wieku. Skoncentrował się na atakach państw zachodnich na próbujące oderwać się od nich kolonie. Komentarz i wiersze Pasoliniego przeczytali: pisarz Giorgio Bassani i malarz Renato Guttuso.

Gniew
film dokumentalny, Włochy, 1963, 51 min. reżyseria: Pier Paolo Pasolini
Pierwsza emisja: niedziela, 18 lipca 2004



Dłonie

Poruszający dokument o żebrakach z Kiszyniowa, obecnej stolicy Mołdawii. Film otrzymał nagrodę Jury Ekumenicznego na festiwalu w Karlowych Warach w 1994 roku i okazał się rewelacją Międzynarodowego Festiwalu Filmowego w Berlinie. Od 1986 do 1990 roku reżyser filmu przebywał między żebrakami z Kiszyniowa, swojego rodzinnego miasta filmując ich twarze, ciało i cierpienie. W powstałym w ten sposób dokumencie, zrealizowanym za grosze, Artur Aristakisjan w dziesięciu rozdziałach przedstawia pariasów ZSRR (Mołdawia należała wówczas do Związku Radzieckiego).

Dłonie
film dokumentalny, Rosja, 1994, 138 min., reżyseria: Aristakisjan Artur
Pierwsza emisja: środa, 21 lipca 2004



Zimna ojczyzna

W zrealizowanym w 1995 roku filmie Volker Koepp zaprasza widzów na spotkanie z mieszkańcami dawnych Prus Wschodnich. Niemiecki reżyser udaje się z kamerą do obwodu kaliningradzkiego - rosyjskiej enklawy w Prusach Wschodnich (terenach należących kiedyś do Niemiec) od reszty kraju terenami należącymi do Polski i do Litwy. Film opowiada o życiu codziennym napotkanych przez reżysera mieszkańców regionu, należących do różnych generacji i środowisk społecznych.

Zimna ojczyzna
film dokumentalny, Niemcy, 1995, 152 min., reżyseria: Volker Koepp
Pierwsza emisja: sobota, 24 lipca 2004



Ostatni klezmer

Muzyk Leopold Kozłowski to człowiek charyzmatyczny, pasjonat, mający wiele radosnych i bolesnych doświadczeń. Amerykanie nazywają go ostatnim europejskim klezmerem.

Przed drugą wojną światową w Europie Środkowej było kilka tysięcy klezmerów, czyli muzyków grających tradycyjną żydowską muzykę. Prawdziwy klezmer nie ogranicza się do wykonywania utworów, ale sam je tworzy i głęboko przeżywa. To co gra, jest inspirowane jego życiowymi doświadczeniami. Leopold Kozłowski, światowej sławy żydowski artysta zamieszkały w Krakowie, jest niewątpliwie prawdziwym klezmerem. Reżyser filmu, Yale Strom, postanowił towarzyszyć Kozłowskiemu w podróży na Ukrainę. Kozłowski udaje się w rodzinne strony po raz pierwszy od pięćdziesięciu lat. Odwiedza znajome miejsca: getto, w którym mieszkał z rodziną i las, w którym ukrywał się wraz z bratem i w którym ten ostatni został zamordowany. Emocje są tak silne, że nie obywa się bez łez. Na szczęście nie wszystkie spowodowane są smutnymi wspomnieniami. Muzyk przeżywa również radosne chwile, jak na przykład spotkanie z przyjacielem z ruchu oporu nie widzianym od pół wieku. Film Yale Stroma był pokazywany na licznych festiwalach filmowych. Zdobył kilka prestiżowych nagród, w tym dwa wyróżnienia na festiwalu w Berlinie w 1994 roku.

Ostatni klezmer
film dokumentalny, USA, 1994, 98 min. reżyseria: Yale Strom
Pierwsza emisja: niedziela, 25 lipca 2004



Franz Kafka

Portret jednego z największych pisarzy 20. wieku, Franza Kafki. Fragmenty dzieł pisarza czyta znany aktor Jerzy Radziwiłowicz.

Franz Kafka urodził się w Pradze w 1883 roku. Po studiach prawniczych pracował w firmie ubezpieczeniowej. W 1909 roku zaczął pisać dziennik, a trzy lata później opublikował swoją pierwszą powieść. W tym samym okresie poznał Felicję Bauer, z którą się zaręczył, ale której nigdy nie poślubił. Problemy miłosne, nie lubiana praca i wewnętrzne rozdarcie spowodowane koniecznością dokonywania trudnego wyboru między zwykłym życiem, a oddaniem się literaturze, miały duży wpływ na twórczość pisarza. W 1917 roku wykryto u niego gruźlicę, która kilka lat później stała się przyczyną jego przedwczesnej śmierci. Nieznany za swojego życia już w latach trzydziestych był legendą dwudziestowiecznej literatury. Najsłynniejsza powieść Kafki, "Proces", ukazała się w 1925 roku, już po jego śmierci, za sprawą przyjaciela pisarza, Maxa Broda.

Franz Kafka
film dokumentalny, Francja, 1995, 52 min., reżyseria: Karel Prokop
Pierwsza emisja: czwartek, 29 lipca 2004



Słodka Kuba

słodka Kuba Film opowiada o życiu codziennych robotników i zarządców kubańskiej cukrowni "Rafaël Freyre" w czasie trwających pół roku zbiorów.

słodka Kuba

Freyre jest jednym ze 156 kubańskich "kompleksów agro - przemysłowych", które skupiają uprawę trzciny cukrowej wokół jednej fabryki. Ich pracownicy są niedożywieni, źle ubrani, mieszkają w złych warunkach, a mimo to kontynuują swoją pracę w imię ideałów. Dla autorów filmu ich walka z mechanizmami światowej gospodarki jest niezwykła lekcją godności.

Słodka Kuba
film dokumentalny, Francja, 2000, 52 min., reżyseria: Bernard Mangiante
Pierwsza emisja: poniedziałek, 19 lipca 2004



PIF

PIF

Historia "Pif Gadget", najbardziej popularnego francuskiego pisma z komiksami. Założone w 1945 roku pismo dla dzieci "Vaillant" zamieszczało na swych łamach rysunkowe opowieści, między innymi historyjki o psie Pifie. W 1969 roku magazyn został przekształcony w nowy tytuł "Pif Gadget". Pismo wydawane było wówczas w milionie egzemplarzy. W redakcji gazety wszystkie decyzje były podejmowane wspólnie w przyjacielskiej i przepełnionej entuzjazmem atmosferze. Trwało to do momentu, kiedy w latach siedemdziesiątych zmieniła się dyrekcja wydawnictwa. Wprowadzone zostały wówczas zasady twardego kapitalizmu, sprzeczne z dotychczasowym stylem działania redakcji. Oznaczało to koniec pewnej epoki i rozczarowanie pierwszej ekipy magazynu, której podziękowano za współpracę.

Christophe, fan i kolekcjoner "Pifa" udaje się na spotkanie z twórcami pisma. René Moreau, pierwszy redaktor naczelny, scenarzyści Jean Ollivier i Roger Lécureux oraz rysownik Raymond Poivet, opowiadają o sobie paczce kumpli zafascynowanych komiksami, którą stanowili.

"Pif Gadget": z dziejów francuskiego komiksu
film dokumentalny, Francja, 2001, 52 min., reżyseria: Marc Rouchairoles
Pierwsza emisja: wtorek, 20 lipca 2004



Afryka - magiczny kontynent

Seria szesnastu filmów o afrykańskiej przyrodzie.

Afryka


O Czarnym Lądzie nakręcono już wiele filmów, ale większość z nich opiera się na dosyć jednostajnym schemacie: reżyserzy przedstawiają wyłącznie faunę z Południa Afryki, bądź też ze wschodniej części kontynentu, sfilmowaną na suchych obszarach sawanny. Afryka


Tymczasem przyroda Afryki jest znacznie bogatsza. Autorzy serii próbują oddać tę różnorodność. Dokument utrzymany jest w formie relacji "na żywo", bez udziału narratora. Pierwszy odcinek serii opowiada o powstaniu kontynentu afrykańskiego.


Pierwszy odcinek niezwykłej serii opowiada o zjawiskach naturalnych powstałych pod wpływem działania wiatru, suszy i wód.


Afryka

Odbędziemy podróż z Chyulu, jednego z najmłodszych masywów górskich Ziemi, przez park narodowy i góry Aberdare do Kilimandżaro, najwyższej góry w Afryce.

W Afryce prawdopodobieństwo wystąpienia nadmiernych deszczów jest tak samo duże, jak długotrwałej, trwającej wiele miesięcy suszy sprzyjającej rozszerzaniu się obszarów pustynnych. Piasek, przenoszony podmuchami wiatru rzeźbi skały.

Zobaczymy miejsca, które należą do najpiękniejszych w Afryce, m.in. Wodospad Wiktorii, deltę Okawango i jezioro Abbaja.

Afryka


Sahara, Namib i Kalahari to trzy największe pustynie świata. Wszystkie znajdują się na jednym kontynencie - w Afryce. Każda z nich ma swoją historię, swoją specyfikę, swoje piękno i, choć nie od razu da się to zauważyć, także swoją faunę i florę.

Odwiedzimy jeszcze wiele innych ciekawych miejsc....

Afryka - magiczny kontynent (1-16)
film dokumentalny, Francja, 1998, 16 x 26 min., reżyseria: Jean Marc Dauphin
Pierwsze emisje: od czwartku, 22 lipca 2004


informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy

http://republika.pl/planete
     http://www.planete.republika.pl