PLANETE i my

informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy


Seksowna bieda - oblicza prostytucji

W położonym we wschodniej Brazylii mieście Recife panuje wielka bieda. Dwie trzecie tamtejszych rodzin zalicza się do bardzo ubogich. To właśnie z nich wywodzą się dzieci, które żyją na ulicy, prostytuują się i biorą narkotyki. Kilka organizacji próbuje je ratować. Instytucje te roztaczają opiekę nad dziećmi wykorzystywanymi seksualnie oraz rozdają na ulicach posiłki i napoje. W dzielnicy uważanej za szczególnie "trudną" otwarto komisariat, który ma za zadanie pomaganie dzieciom i młodzieży. Bardzo dużo prowadzonych przez tę placówkę spraw dotyczy wykorzystywania seksualnego. W oddalonym od Recife o 50 kilometrów Ipojuca młodociane prostytutki, wyczerpane dotychczasowym stylem życia, zwracają się o pomoc do Palvy, która jest prawnikiem. Zebrane przez autorów filmu wypowiedzi młodych ludzi żyjących na brazylijskich ulicach pokazują, jak bardzo cierpią one z powodu naruszenia ich godności. Marzą o innych warunkach życia, nawet jeśli to inne życie miałoby być proste lub wręcz banalne. Uwaga! Film tylko dla dorosłych!

Molestowanie nieletnich w Brazylii
film dokumentalny, Francja, 1997, 26 min., reżyseria: Philippe Boisserie, Christophe Airaud

Pierwsza emisja: środa, 7 stycznia 2004


Dwie trzecie prostytutek w Phnom Penh, stolicy Kambodży, ma od 12 do 17 lat. Stojąca na czele organizacji FESSIP i wspomagana przez UNICEF Somali próbuje wyrwać je ze straszliwego koszmaru. Każdego dnia Somali musi zdobywać zaufanie dziewczyn, które obejmuje opieką. Praca, którą wykonuje jest heroiczna, tym bardziej, że panująca w mieście korupcja bardzo utrudnia walkę z prostytucją. Niemal wszystkie mieszkające w domu FESSIP dziewczyny opowiadają tę samą historię: jeśli nie zostały sprzedane przez własną rodzinę, padły ofiarą oszustów obiecujących bardzo dobrze płatną pracę w mieście. Uwaga! Film tylko dla dorosłych!

Złodzieje niewinności
film dokumentalny, Francja, 1998, 26 min. Reżyseria: Claude Sempere, Christian Hirou
Pierwsza emisja: środa, 7 stycznia 2004


Młode mieszkanki Nepalu wyjeżdżają do indyjskiego Bombaju w poszukiwaniu pracy. Część z nich kończy jako prostytutki. Jednocześnie od 6000 do 7000 niepełnoletnich dziewczyn jest uprowadzanych z Nepalu i zmuszanych do sprzedawania swego ciała. Policja zatrzymuje tylko jednego lub dwóch przemytników rocznie. W stolicy Nepalu, Katmandu, działa organizacja wspierana przez UNICEF opiekująca się dziewczynami, którym udało się wrócić z Indii. Dzięki tej instytucji otrzymują one wykształcenie, które pomaga im się usamodzielnić. Walka z dziecięcą prostytucją w Nepalu jest bardzo trudna, gdyż w niektórych regionach tego kraju jest ona tolerowana przez lokalne społeczności. Z tą krzywdzącą dzieci i młode kobiety mentalnością walczą prawnicy, którzy jeżdżą od wioski do wioski i tłumaczą dziewczynom, jakie są ich prawa. W różnych regionach powstają również stowarzyszenia mające na celu walkę z prostytucją poprzez uświadamianie niepełnoletnich kobiet. Uwaga! Film tylko dla dorosłych!

Przemyt dzieci z Nepalu
film dokumentalny, Francja, 1997, 26 min., reżyseria: Florence Mavic, Pascal Steletta
Pierwsza emisja: środa, 7 stycznia 2004


Prostytucja po europejsku

W 2000 roku w Holandii zalegalizowana została prostytucja. Film Huberta Dubois pokazuje skutki tej decyzji: poświęcenie ludzkiej godności dla korzyści finansowych. Jak dowodzi przykład Holandii, legalizacja prostytucji nie jest w stanie ograniczyć przestępstw takich, jak chociażby sutenerstwo, czy zmuszanie kobiet do uprawiania seksu za pieniądze. Fakt, że prostytutki z Holandii wciąż nie chcą pokazywać swych twarzy przed kamerami, również świadczy o tym, że ich sposób zarabiania na życie, mimo że legalny, nie może być traktowany jak zwykły zawód. Uwaga! Film tylko dla dorosłych!

Prostytucja na widoku
film dokumentalny, Francja, 2002, 52 min., reżyseria: Hubert Dubois

Pierwsza emisja: środa, 28 stycznia 2004


Jedną z najgorszych zbrodni, z którą walczy współczesna Europa, jest handel kobietami z byłych krajów bloku komunistycznego, więzienie ich i zmuszanie do prostytucji przez duże organizacje przestępcze. Rządy krajów zachodnich ociągały się z uznaniem powagi problemu, ale w końcu wraz z władzami państw, z których wywodzą się ofiary, rozpoczęły walkę z przestępcami. Prace lokalnych oddziałów policji koordynuje Europol. Film, często kręcony z ukrytej kamery (jego autorzy starali się przeniknąć do gangów zarabiających na handlu kobietami), opowiada o okrucieństwie procederu i arogancji przestępców naruszających prawa człowieka zakazujące handlu ludźmi oraz niewolnictwa. Uwaga! Film tylko dla dorosłych!

Kobiety na sprzedaż
film dokumentalny, Francja, 2001, 52 min., reżyseria: Hubert Dubois

Pierwsza emisja: środa, 28 stycznia 2004


Fundacja La Strada



Imigranckie pierwsze pokolenia sukcesu

"Imigranci, którym się powiodło" - to zjawisko naprawdę istnieje, mimo że media niewiele o nim mówią. Dowodem tego jest film Anne-Corrinne Morraine, który przedstawia portrety czterech osób o zagranicznych korzeniach, które zrobiły we Francji karierę.

imigranci imigranci imigranci imigranci

Souad Meslem urodziła się we Francji, ale ponieważ jej rodzice pochodzą z Algierii, uważana jest za imigrantkę. Od 10 lat Souad jest prawnikiem. Sama sfinansowała swoje studia. Pieniądze zarobiła wykonując drobne prace, na przykład sprzątając. Boualem Halouche także ma algierskie korzenie. Pochodzi z biednej rodziny. Mimo wykształcenia, które powinno zapewnić mu pracę, przez 5 lat był na bezrobociu. Pewnego dnia postanowił wraz z żoną, Finką, założyć własną firmę. W momencie realizacji filmu Boualem był już szefem dużej firmy informatycznej i radnym. W północnej Francji otworzył dziesięć sklepów i fabrykę. Jedna z gazet nadała mu tytuł "Przedsiębiorcy 1996 roku". Jako radny stawia sobie za cel walkę z rasizmem i bezrobociem w środowisku imigrantów. Urodzony w Kambodży Ty Lim również odniósł sukces we Francji, gdzie przyjechał mając 15 lat, aby zdobyć wykształcenie. Ukończył tam prestiżowe studia. Chciał wrócić do ojczyzny, by przejąć rodzinny interes, ale jego bliscy zostali wymordowani przez Czerwonych Khmerów. Zdecydował się więc pozostać i rozpoczął pracę na giełdzie. We Francji studiował również Amadou Barry, z pochodzenia Gwinejczyk. Po uzyskaniu dyplomu lekarza zamieszkał w niewielkiej francuskiej miejscowości, w której zdobył wierną klientelę.

Imigranci, którym się powiodło
film dokumentalny, Francja, 1997, 26 min., reżyseria: Anne-Corinne Morraine
Pierwsza emisja: środa, 14 stycznia 2004


Napływ arabskich imigrantów do Francji oznaczał również pojawienie się nowej wspólnoty religijnej: muzułmanów. Francuscy muzułmanie są dość biedni - być może właśnie dlatego wybudowali tylko dwa duże meczety: w 1921 roku w Paryżu i w 1993 - w Lyonie. Nawet wyznawcy islamu z Marsylii, stanowiący największe po stołecznym skupisko muzułmanów w tym kraju, nie zdołali zbudować dużego miejsca modlitw. Inną niż brak pieniędzy przyczyną tego stanu rzeczy może być fakt, że islam wzbudza strach wśród reszty francuskiego społeczeństwa.

Piwnice islamu
film dokumentalny, Francja, 1996, 27 min., reżyseria: Philippe Pecoul, Zinedine Boudaoud
Pierwsza emisja: środa, 14 stycznia 2004



Ameryka od kuchennych drzwi

Trzyczęściowy film opowiada o roli, jaką w polityce zagranicznej USA odegrali sekretarze stanu oraz inni doradcy prezydentów od czasów Harry'ego Trumana.

Chociaż najbardziej znaną postacią amerykańskiej sceny politycznej są prezydenci imperium, nie tylko oni decydują o kształcie polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych. Za ich plecami kryją się szeregi doradców, sekretarzy stanu i agentów służb specjalnych. Niektórzy z nich po raz pierwszy zdecydowali się opowiadać przed kamerą o kryzysie kubańskim, wojnie w Wietnamie i wojnie w Zatoce. Mówią nie tylko o sobie, ale również i o swoich poprzednikach oraz następcach. Pełen anegdot film przedstawia nowe fakty oraz analizuje mechanizmy funkcjonowania organów władzy w USA. Pierwsza część opowiada o rządach Trumana, Eisenhowera, Kennedy'ego i Johnsona, druga - o epoce Nixona, Forda i Cartera, a trzecia - o kadencji Reagana i Busha - seniora.

Ludzie Białego Domu: film dokumentalny, Francja, 2000, 3 x 52 min., reżyseria: William Karel
- Od Trumana do Kennedy'ego (1/3)
- Czasy Nixona i Kissingera (2/3)
- Ameryka pod rządami Reagana i Busha (3/3)

Pierwsza emisja: odcinki 1,2 - 17 stycznia 2004, odcinek 3 - 24 stycznia 2004


John Edgar Hoover przez prawie 50 lat (od 1924 do swej śmierci w 1972) był dyrektorem FBI. Chociaż zreorganizował kierowaną przez siebie instytucję i umocnił jej pozycję, jego postać wzbudza wiele kontrowersji. W filmie przedstawiającym jego sylwetkę wypowiadają się politycy i byli agenci FBI. Według autorów filmu Hoover nie należy do pozytywnym bohaterów Stanów Zjednoczonych. Przedstawiona przez nich wersja jego życiorysu zawiera kilka niechlubnych wątków. Kiedy w latach dwudziestych Hoover został szefem FBI, postawił sobie za cel walkę ze wzrastającą przestępczością. Chociaż udało mu się ją zmniejszyć, to nie osłabił mafii. Mówiono wręcz, że utrzymywał dobre relacje z organizacjami przestępczymi. Innym ważnym punktem polityki Hoovera było zwalczanie komunistów, których określał jako wrogów publicznych numer jeden. Prowadził przeciwko nim nagonkę przypominającą polowanie na czarownice. Kennedy najchętniej pozbyłby się szefa FBI, ale ten był w posiadaniu informacji, którymi prawdopodobnie mógł zaszkodzić prezydentowi. Była to zresztą metoda, którą Hoover stosował, by wywierać presję na polityków. Jego tajnym archiwum miał posługiwać się również prezydent Johnson, by pozyskiwać głosy niektórych kongresmanów. Dziwnym zbiegiem okoliczności to właśnie za jego kadencji przegłosowano prawo pozwalające Hooverowi pozostać na stanowisku szefa FBI tak długo.

Największy drań Ameryki
film dokumentalny, Francja, 1996, 52 min.
Pierwsza emisja: środa, 24 stycznia 2004



Tydzień specjalny: starożytny Egipt

Kim byli budowniczowie piramid? Autorzy filmu próbują odpowiedzieć na to pytanie posługując się nowymi badaniami archeologicznymi.

Naukowcy od lat szukają odpowiedzi na pytanie: kto zbudował piramidy? Ten temat intrygował już starożytnych. W 500 roku p. n. e. grecki historyk Herodot twierdził, że wzniosło je 100 tysięcy niewolników. Tę rozpowszechnianą przez wieki tezę można znaleźć nawet w nowoczesnych podręcznikach. Nowe odkrycia archeologiczne dostarczają więcej informacji o budowniczych piramid. Odnalezione fragmenty zamieszkiwanych przez nich osad i ich groby pozwalają stwierdzić, co jedli, jak się leczyli i jaki styl życia prowadzili. Testy DNA sugerują, że, wbrew utartym opiniom, nie byli niewolnikami. Zdobyte w ten sposób informacje nie tylko pomagają zrozumieć, jak zostały zbudowane piramidy, ale także czemu miały służyć.

Pharao Pharao Pharao

Starożytni Egipcjanie zbudowali piramidy, które wciąż intrygują uczonych i przyciągają turystów. Wzniesione tysiące lat temu piramidy miały być symbolem zaawansowania technicznego i wielkości kraju faraonów. Były również wyrazem marzeń o wieczności przerażonego śmiercią ludu. Nowe badania pomagają lepiej zrozumieć powody, dla których faraonowie kazali wznosić te duże budowle i zdobyć więcej informacji o pracy i życiu codziennym tych, którzy je zbudowali.

Egipt, złoty wiek W 1922 roku Howard Carter odkrył grobowiec Tutanchamona, mało znanego władcy z dynastii XVIII. Mimo, że grób był mniejszy niż miejsca spoczynku innych faraonów, to jego wyposażenie świadczyło o zamożności władców Egiptu z czasów Nowego Państwa. Około 1550 roku p. n. e. Egipt był rozdarty i zależny od obcych ludów. Faraonom z dynastii XVIII, która właśnie rozpoczynała rządy, udało się jednak przejąć władzę nad krajem oraz nad bardzo bogatym w złoto regionem Kusz. Ta ostatnia zdobycz przyczyniła się do wzrostu potęgi i zamożności faraonów. Ich groby wypełniano złotym kruszcem przywiezionym właśnie z Kusz. Apogeum "złotego wieku" starożytnego Egiptu przypadło na okres panowania Amenhotepa III, a jego koniec to rządy Setiego I oraz okres, w którym zasoby złota w Kusz zaczęły się wyczerpywać.

Tutanchamon był ostatnim królem Egiptu z dynastii XVIII. Nowe badania naukowe pozwalają na stawianie hipotez wyjaśniających przyczyny końca jego rodu. Jako przyczynę końca XVIII dynastii najczęściej wymienia się zbyt duże pokrewieństwo rodziców kolejnych faraonów i związane z nim przekazywanie chorób genetycznych. Pracownik muzeum w Kairze namówił dwóch Amerykanów: mikrobiologa Scotta Woodwarda i archeologa Wilfrieda Griggsa, żeby pobrali próbki DNA z mumii członków XVIII dynastii. Wykonane przez nich badania miały potwierdzić lub zaprzeczyć temu, że przyczyną śmierci Tutanchamona i dwóch płodów znalezionych przy jego ciele (prawdopodobnie jego dzieci) były wady genetyczne oraz odpowiedzieć na pytanie, kim dla faraona był człowiek, którego zmumifikowane zwłoki znaleziono w tym samym grobowcu.

Ramzes III uchronił Egipt przed inwazją i zniszczeniem wygrywając serię bitew. Nie zdołał jednak powstrzymać procesu rozkładającego państwo od wewnątrz. Intrygi urzędników zajmujących wysokie stanowiska doprowadziły do poważnego kryzysu społecznego i politycznego. Tracący kontrolę nad tym, co działo się w Egipcie, faraon został zamordowany. Po jego śmierci problemy ekonomiczne, korupcja urzędników i przestępczość doprowadziły do upadku kraju oraz podporządkowania go innym narodom.

Badacze starożytnego Egiptu

Dominique Vivant Denon uczestniczył w wyprawie do Górnego i Dolnego Egiptu zorganizowanej przez Napoleona Bonaparte. W 1802 roku opublikował książki opowiadające o tej podróży. Kiedy został mianowany dyrektorem generalnym muzeów we Francji, zajął się urządzaniem Luwru oraz przeprowadził selekcję dzieł sztuki przywiezionych do Francji w czasach kampanii napoleońskich. W filmie wykorzystano fragmenty filmów o Bonaparte.

budowniczowie piramid Jean-François Champollion był francuskim egiptologiem, profesorem College de France. Jako pierwszy współczesny naukowiec odczytał egipskie pismo hieroglificzne. Już jako młody chłopak interesował się starożytnością i dalekimi krajami. W wieku 13 lat uczył się greki, hebrajskiego i arabskiego, a dwa lata później zaczął zgłębiać język Koptów. Kiedy miał 17 lat przyjechał do Paryża, gdzie podjął naukę w szkole orientalnej. Mając 22 lata objął katedrę historii starożytnej na wydziale literatury w Grenoble. W 1822 roku Champollion ogłosił, że odszyfrował egipskie pismo hieroglificzne. Kilka lat później został mianowany konserwatorem departamentu egipskiego w Luwrze. W 1928 roku wyjechał do Egiptu w towarzystwie naukowców i rysowników. W latach trzydziestych 19. wieku objął katedrę egipskiej historii i archeologii założoną specjalnie dla niego w College de France.

Gaston Maspero, francuski archeolog i egiptolog, dyrektor wypraw archeologicznych, profesor w College de France, kierował wykopaliskami, między innymi w Sakkara, Deir el - Bahari, Deir el Medineh, pracami archeologicznymi w kilku piramidach oraz badaniami nad sfinksem z Gizy. Opublikował wiele książek naukowych.

Auguste Mariette, dziewiętnastowieczny egiptolog, wyjechał do Egiptu, aby szukać koptyjskich manuskryptów, ale kiedy pewnego razu natknął się na ruiny zasypane piachem, postanowił zająć się prowadzeniem wykopalisk. Egiptologia zawdzięcza mu wiele cennych odkryć. Mariette znany był również ze swojej działalności na rzecz ochrony zabytków przed rozgrabieniem. Przyczynił się do powstania pierwszego muzeum narodowego w Egipcie.

Pierre Montet, egiptolog oraz wykładowca na Uniwersytecie w Strasburgu i College de France, znany jest z kierowanych przez niego prac archeologicznych, podczas których odnaleziono zabytki z epoki Nowego Państwa.

W starożytnym Egipcie groby osób zajmujących wysoką pozycję w społeczeństwie ozdabiane były scenkami z życia codziennego. Jednym z częściej powtarzających się we freskach motywów zdobniczych był lotos o niebieskich kwiatach. Chcąc lepiej zrozumieć symboliczne znaczenie tej rośliny dla ówczesnych ludzi oraz jej związek z końcem życia doczesnego i seksem grupa brytyjskich naukowców przebadała mającą 3000 lat mumię. Badacze doszli do wniosku, że starożytni Egipcjanie korzystali z leczniczych właściwości lotosu. Pobudzająca krążenie krwi roślina miała poprawiać sprawność seksualną, leczyć choroby za życia doczesnego oraz utrzymywać w dobrej kondycji na tamtym świecie.

Kilka filmów poświęconych zostało "technice", np. 27 października 1997 roku grupa naukowców postanowiła poddać badaniom mumię egipską ze zbiorów British Museum, aby lepiej poznać sposób chowania zmarłych w starożytnym Egipcie. Film Egipt: Post mortem opowiada o poszczególnych etapach balsamowania zwłok w Egipcie faraonów oraz informuje o ciekawostkach medycznych dotyczących ówczesnych chorób.

Starożytni Egipcjanie wierzyli, że aby uchronić się przed złymi duchami, należało zwrócić się o pomoc do bożków i odprawić skomplikowane rytuały. Film opowiada o religijnych zwyczajach w kraju faraonów. O tym można się wiecej dowiedzieć z filmu Egipt: Bogowie i demony.

Od poniedziałku do piątku między 19 a 23 stycznia zobaczymy na antenie Planete aż 13 filmów o tej tematyce.



Znani

Gabin Portet Jeana Gabin, jednego z najbardziej znanych aktorów kina francuskiego. Jean Gabin, a właściwie Jean-Alexis Moncorgé, uważany jest za legendę francuskiej kinematografii. W ciągu 46 lat rozpoczętej w 1930 roku kariery wystąpił w 95 filmach. Wiele z nich okazało się kasowymi przebojami. Gabin wcielał się w bardzo różne, wręcz kontrastujące ze sobą postacie: banalne i niezwyczajne, biedaków i bogaczy, proletariuszy i burżujów, bohaterów i antybohaterów. Był nagradzany na festiwalach w Wenecji oraz w Berlinie. W 1963 roku wraz z Fernandelem otworzył własną wytwórnię Gafer Films. W dokumencie Michela Viotte'a wypowiadają się bliscy aktora (między innymi jego córka Florence Moncorgé) i znane postacie ze świata filmu.

Jean Gabin - amant i twardziel
film dokumentalny, Francja, 2001, 85 min., reżyseria: Michel Viotte
Pierwsza emisja: czwartek, 8 stycznia 2004


W 1998 roku francuska piosenkarka Patricia Kaas rozpoczęła pracę nad swoim piątym albumem zatytułowanym "Mot de passe". Autorzy filmu towarzyszyli artystce w tym okresie rejestrując na taśmie filmowej proces wydawania płyty - od seansów w studio nagraniowym do pierwszych koncertów. Film przypomina, jak w podparyskim studio Patricia Kaas nagrywała piosenki przy współpracy autorów tekstów i muzyki. Następnym etapem produkcji albumu było zaprojektowanie okładki, które zawsze jest niezwykle trudnym zadaniem. Potem artystka promowała płytę w telewizji i podczas trasy koncertowej.

Rok pracy Patricii Kaas
film dokumentalny, Francja, 2000, 52 min., reżyseria: Rolad Allard
Pierwsza emisja: czwartek, 15 stycznia 2004


Zazie Portret francuskiej piosenkarki, Zazie. Zazie nie lubi: "małych łyżeczek, podziemnych parkingów i supermarketów". Tymczasem, przekorny reżyser filmu wybrał właśnie supermarket na miejsce zdjęć do filmu o popularnej we Francji piosenkarce. Mimo to artystka dzielnie znosi atmosferę molocha i opowiada o swojej karierze i źródłach inspiracji. Już jako mała dziewczynka bardzo lubiła muzykę. Uczyła się grać na kilku instrumentach, między innymi na skrzypcach. Kiedy dorosła została modelką. Wykonując ten zawód zaczęła komponować piosenki i pisać do nich teksty. Na wydanej w 1992 roku pierwszej płycie Zazie znalazły się jej własne utwory.

Zazi od A do Zen
film dokumentalny, Francja, 1997, 52 min., reżyseria: Didier Le Pecheur
Pierwsza emisja: czwartek, 15 stycznia 2004


25 lat po śmierci znany francuski piosenkarz Claude François wciąż jest popularny w swoim kraju. Film opowiada o jego obecnych fanach oraz o osobach, które zajmują się promocją jego utworów. Co roku sprzedaje się około 700 tysięcy płyt Claude'a François, niegdyś niezwykle popularnego we Francji piosenkarza, pierwszego wykonawcy piosenki "Comme d'habitude", którą po nim (już jako angielskojęzyczny utwór "My way") śpiewali artyści z różnych stron świata, w tym Frank Sinatra. Autorzy filmu spotykają się między innymi z Fabricem Lecoeurem, który ma za zadanie promować płyty Claude'a François w mediach. Lecoeur opowiada o tym, jak pielęgnuje mit otaczający piosenkarza i jak stara się o okładki kolorowych magazynów. Twierdzi, że duże znaczenie dla podtrzymania popularności François mają jego fan - cluby. Jego słowa potwierdzają wywiady przeprowadzone z fanami piosenkarza.

Claude François - francuski idol
film dokumentalny, Francja, 2001, 52 min., reżyseria: Stéphane Krausz
Pierwsza emisja: czwartek, 29 stycznia 2004



Zwierzątka

hieny Seria przedstawiająca różne gatunki zwierząt i ich sposoby na przetrwanie: obronę przed drapieżnikami, zmianami klimatu i niszczycielską działalnością człowieka. Hieny mają złą opinię padlinożerców - tymczasem, jak się okazuje, rzadziej żywią się padliną niż, na przykład, lwy. Na ogół zdobywają pożywienie polując. Ich cechą charakterystyczną jest również bardzo zhierarchizowane i zorganizowane życie społeczne. Młode są wychowywane wspólnie przez stado, a starsze i schorowane osobniki dostają swój przydział jedzenia, kiedy same nie są już w stanie go zdobyć.


Tajemnice przyrody: Hieny - sprawy rodzinne (5/13)
film dokumentalny, Japonia, 2003, 26 min., reżyseria: Satomi Watanabe
Pierwsza emisja: poniedziałek, 12 stycznia 2004


hieny


Autorzy dokumentu obserwują stado hien. Dokument przedstawiający bardzo zhierarchizowaną grupę hien koncentruje się na dwóch młodych osobnikach. Małe urodziły się w parku narodowym Serengeti w Tanzanii pod koniec pory suchej. Poprzez zabawę uczą się, kto jest kim w stadzie. Kiedy mają około pół roku, wiedzą już, które będzie bardziej uprzywilejowane, a które mniej. Wyższe w hierarchii wybiera się z matką na poszukiwanie pożywienia w okolicach terytorium swojego stada, natomiast to, które znalazło się niżej, zostaje z resztą hien i nadal żywi się mlekiem samicy.


Hieny - bohaterowie czy czarne charaktery
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 1999, 28 min., reżyseria: Robin Hellier
Pierwsza emisja: czwartek, 29 stycznia 2004


Żyrafy stanowią nieodłączny element krajobrazu afrykańskiej sawanny. Jedną z najbardziej intrygujących cech żyrafy jest jej długa szyja. To właśnie ona sprawia, że to zwierzę dosięga nawet rosnących bardzo wysoko liści. Realizatorzy filmu obserwują samicę żyrafy i jej małą.

żyrafa żyrafa żyrafa

Żyrafa - wyjątkowe zwierzę
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 1999, 28 min., reżyseria: Robin Hellier
Pierwsza emisja: wtorek, 27 stycznia 2004


makaki Makaki można spotkać na terytorium niemal całej Japonii, gdyż małpy te łatwo przystosowują się do różnych warunków klimatycznych. Realizatorzy filmu obserwują grupę, w skład której wchodzi około stu osobników. makaki Makaki japońskie są przyzwyczajone do naukowców i turystów. Czasem nawet naśladują ich, na przykład myjąc i soląc jedzenie. Ich zachowanie komentuje przed kamerą David Attenborough, znany autor filmów przyrodniczych.


Kłopoty makaków japońskich
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 1995, 26 min., reżyseria: Keith Sholey
Pierwsza emisja: środa, 28 stycznia 2004



galago


Małpiatki galago to małe zwierzątka o długim ogonie, które charakteryzują się zdolnością do wykonywania bardzo długichskoków. Galago żyją w lasach i sawannach Afryki. Są aktywne głównie w nocy. Te zwinne małpiatki potrafią przeskoczyć odległość dwudziestokrotnie większą od własnej długości. Przy tak długich skokach pomocna okazuje się budowa ciała - tylne kończyny galago są dłuższe niż przednie.


Galago - skoki w ciemnościach
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 1999, 27 min., reżyseria: Robin Hellier
Pierwsza emisja: wtorek, 3 lutego 2004



Podwodny świat koralowych raf

Wyspy Vava należą do położonego w południowej części Oceanu Spokojnego archipelagu Tonga. Film przedstawia życie licznych gatunków żyjących między rafami koralowymi i opowiada o miejscowym ekosystemie.

mieszkancyrafkoralowych mieszkancyrafkoralowych mieszkancyrafkoralowych

mieszkancyrafkoralowych Skały znajdujące się przy wybrzeżach wysp Vava stanowią swoistą zaporę oddzielającą ląd atolu od oceanu. Między nimi można natknąć się na pięknie zabarwione rafy koralowe i przeróżne gatunki zwierząt, w tym także ogromne wieloryby.

Mieszkańcy raf koralowych
film dokumentalny, Wlk. Brytania, 1999, 25 min., reżyseria: Robin Hellier
Pierwsza emisja: piątek, 30 stycznia 2004


informacje
o stronie
więcej o
TV Planete
wydarzenia aktualne tematy wcześniejsze tematy linki głosy

http://republika.pl/planete
     http://www.planete.republika.pl